Nazewnictwo naukowe (łacińskie) jest bardziej jednoznaczne i uporządkowane niż polskie, zwyczajowe (o którym pisałam jakiś czas temu). Jednak w nim również następują zmiany pod wpływem nowych wyników badań taksonomicznych. W 2023 roku ukazała się nowa checklista pszczół Europy, a w 2025 – jej aktualizacja. Możemy się z nich dowiedzieć, że na liście polskich gatunków też zaszły zmiany. Niektóre taksony do tej pory uważane za gatunki zostały ze sobą zsynonimizowane („połączone w jeden gatunek”), niektóre rozdzielone na kilka gatunków. Nie oznacza to, że od czasu publikacji krajowych checklist pszczół jakieś gatunki wyewoluowały. Po prostu nowsze badania pokazały, że dawniej myliliśmy się co do ich tożsamości, i np. to, co brano dawniej za jeden gatunek, tak naprawdę od początku było kilkoma bardzo podobnymi. Czy nowa checklista jest ostateczna? Z pewnością nie, bo badania trwają i pewnie nie raz jeszcze odkryjemy, że się myliliśmy. Są też gatunki, którym – z powodów, w które nie będę się tu zagłębiać – „tylko” zmieniła się nazwa. W niniejszym wpisie przedstawię niektóre zmiany w rodzinie smuklikowatych (Halictidae), które mogą Was zaskoczyć.
W mającym już ponad 20 lat kluczu do oznaczania smuklikowatych wydanym przez Polskie Towarzystwo Entomologiczne znajdziemy osobno rodzaje smuklik (Halictus) i zieleniczka (Seladonia). Później zostały one połączone w jeden rodzaj i zieleniczka stała się podrodzajem w rodzaju smuklik (Halictus). Nowe checklisty pszczół Europy przywracają ten znany nam z klucza PTE wcześniejszy stan, podnosząc zieleniczkę do rangi rodzaju. Trzeba tu zaznaczyć, że niektórzy entomolodzy są sceptyczni wobec tej zmiany, więc zapewne długo jeszcze będziemy się spotykać z wymiennym używaniem nazw takich jak „Halictus subauratus” i „Seladonia subaurata„.
Również wśród zieleniczek (Seladonia) nastąpiła zmiana, dzięki której zyskaliśmy nowy gatunek na checkliście, nie dlatego, że ktoś go ostatnio zaobserwował, ale dlatego, że przestał być uważany jedynie za podgatunek. Niemająca polskiej nazwy Seladonia confusa, bliska krewna smuklika koniczynowca (Seladonia tumulorum), została rozdzielona na trzy gatunki: S. perkinsi, S. alpina i S. glacialis. W Polsce stwierdzane były te dwa pierwsze gatunki. S. alpina jest spotykana w Tatrach, natomiast S. perkinsi – na pozostałym obszarze.
Skomentuj